zondag 12 april 2015

Verhuisd.

Na vier verhuizen op vier jaar tijd, maakte ik mezelf plechtig de belofte dat ik nooit meer zou verhuizen. Er werden weliswaar enkele clausules in dat contract met mezelf gezet, maar toch. Onze rommel is hier helemaal gemerged, trouwens, die krijgt ge nooit meer uit elkaar gesorteerd.
Maar de voorbije maand organiseerde ik een virtuele verhuis en je kan me vanaf nu vinden op www.projectbeta.be.

De blog is daarheen verhuisd en er is ook meer plaats voor foto's en creatieve uitspattingen. De reacties kon ik helaas niet mee verhuizen, dus 'k zou zeggen: laat u voor de gelegenheid eens goed gaan!




dinsdag 10 maart 2015

Er zijn dingen die je van je leven niet vergeet.

Konkelfoezend stonden we met ons twee tegen de muur van de foto-studio de drukte te observeren. Niet dat we plannen hadden om mensen uit te lachen, maar enige humor was ons toch niet vreemd.
'Seg, die ene daar, kent gij die?' Ze wees naar een man met een serieuze camera die geconcentreerd making-of-foto's maakte van het studiowerk.
'Nee, dat is misschien iemand van de andere klas?'
'Ik heb hem in elk geval nog nooit gezien.'
'Zou dat een eerstejaars zijn?'
'Bwa, dat ziet er eigenlijk wel al nen echte uit.'
We lachten. Maar het was waar. Het zag er wel nen echte uit.

Een paar maanden eerder had ze mij een vraag gesteld.
'Wat denkt ge? Op 7 februari moeten ze er hangen. Een twintigtal foto's ofzo. Gij maakt de selectie, drukt ze af en zorgt dat wij ze kunnen ophangen. Ze mogen drie maanden blijven hangen. En we doen een feestje bij de opening. Met gratis cocktails, dat zou wel leuk zijn. Ik zal uitnodigingen laten drukken, wilt ge dat?'
Ze liep hard van stapel en ik voelde mij vereerd. Iemand die in u gelooft, dat geeft een boost aan uw leven.

We gingen eens iets eten. Om goed te maken dat ze een foto van mij gebruikt had voor een publicatie en er de naam van een andere fotograaf had bijgezet. Spaghetti als lunch ergens in Mortsel, meer moest dat niet zijn. Het was een top-foto, nochtans, al zeg ik het zelf. En we praatten wat en we lachten veel. Enige humor was ons nog steeds niet vreemd. Licht-grof taalgebruik, het is een kunst om zo te praten.

Een paar maanden later belde ze me op.
'Dus ik zeg tegen de verantwoordelijke dat jij dat gaat doen. Ge zegt uw prijs maar. Allee, niet overdrijven, natuurlijk. Ik geef u de contactgegevens door, ge organiseert een paar workshops voor die mensen zonder papieren en dan organiseer je samen met hen een foto-tentoonstelling in het café. Gij kunt dat, hè, ik weet dat. We doen een feestje bij de opening. En ik zal de media erbij betrekken. Een foto in de krant van u met die mensen zonder papieren ofzo. En een aankondiging in de weekendKnack. Ik zal jouw nummer doorgeven aan de verantwoordelijke van het OCMW, die regelt dan alles met jou.'
Ze wist van aanpakken en trok me mee in het project. Er zijn dingen die je van je leven niet vergeet.

We stonden met een paar mensen in een bijna leeg café. De foto's hingen klaar, het volk ging bijna komen, het feest ging bijna beginnen. Ik stond aan de toog met haar de cocktails te proeven.
'Is hij nu al met jou meegekomen?', vroeg ze en ze wees de man aan die ze kende vanop de academie.
Ik glimlachte alleen maar, denk ik.
'Zijn jullie..."
Ik trok enkel even veelbetekenend mijn wenkbrauwen op, denk ik.
"Jullie zijn... allee... Dus jullie... Echt? Gij en die Koen, dus. Maar da's een eerstejaars, Inge. Allee nee, serieus? Da's wel grappig."
"Eerstejaars, maar wel nen echte, hè, Leen!"
We stonden te lachen toen het volk binnenkwam.

Een paar cocktails later kwam ze er nog even op terug.
"Dat was een grapje daarstraks, hè, Inge. Ni? Want heeft die Koen geen kinderen? Ah, kleinkinderen ook al? Allee ja, ge meent het precies. Het ziet er wel ne lieve uit. Dat is goed voor jullie. Allee ja, is dat goed voor jullie?"
En ik wou eigenlijk niet te veel zeggen. Want ik wist het allemaal zelf nog niet zo goed. En al dat volk dat precies mee stond te luisteren ook niet.

En toen stopte ik op de academie. Dus ik stuurde haar geregeld een kaartje en zij stuurde dan een cadeautje terug. De eerste twee keer toch. Feestjes op een festival enzo.
De derde keer belde ze me op. Om proficiat te zeggen en te vragen of alles oké was. Maar ik antwoordde niet en ik stelde de vraag terug, want ik voelde dat dat nodig was. Zij antwoordde wel. Dat ze vond dat het dringend tijd werd dat ze me belde. Dat de geboorte van mijn zoon nu de aanleiding was om te zeggen dat het niet zo goed ging met haar. Dat ze het erg vond dat ik dat al zoveel maanden niet wist. Ze vond de juiste woorden niet om te zeggen wat ze wilde. Maar ik begreep wat ze bedoelde. Ik wist alleen niet wat ik moest doen.

Dus ik stuurde nog een paar andere kaartjes. Ik vond de woorden niet om te zeggen wat ik wilde. Maar ik denk dat ze begreep wat ik bedoelde.



En als ik nog eens een tentoonstelling doe, Leen, dan zal ik aan u denken. Dan zal ik proberen wél te durven speechen. En dan draag ik ze op aan u.



vrijdag 20 februari 2015

Zo schoon kan de liefde zijn.

Ge vraagt u af hoe het nu eigenlijk zit, met de liefde. Ge dacht dat ge er iets van kende. Dat het altijd kan gebeuren en dat het u het liefst overvalt op onverwachte momenten. En dat het soms door de maag gaat en dat de schoorsteen niet kan roken van de liefde alleen. Dat het blind maakt en dat het niet van één kant mag komen. En dat het iets is voor alle leeftijden, dat hadt ge ook al wel ontdekt.

Maar sommige dingen beseft ge pas als 't zover is. Dat ook kleuters hun lief missen tijdens de vakantie enzo. Dat ge dan een date voor hen moet regelen enzo. En dat de blijdschap heel de middag in hun ogen fonkelt. Zo schoon kan de liefde zijn.



donderdag 5 februari 2015

Les étoiles du ballet royal du Cambodge

Het leek wel of ik de laatste vier jaar altijd zwanger, pas bevallen of veel aan het bijstuderen was. En omdat al mijn energie eigenlijk nodig was om die projecten tot een goed einde te brengen, bleven er ook heel wat onafgewerkte klusjes in mijn schuiven wachten. Vaak werk dat ik héél graag doe, maar dat zo lang bleef liggen dat ik bijna vergat dat ik ermee bezig was.

't Is alsof ik zachtjes ontwaak uit een winterslaap (van vier jaar, dus) en 't geeft hetzelfde gevoel als het terugvinden van een briefje van twintig euro in een winterjas die heel de zomer in de kast heeft gelegen. Plots komen er dingen terug bovendrijven.

Ik vond wat foto's terug in een verstopte map op mijn computer. Foto's waaraan ik soms heel af en toe dacht dat ik er dringend aan moest werken. Ik ben blij dat ze er zijn. Want na een afgewerkte foto-job krijg ik onvermijdelijk zin in meer.












Een paar jaar geleden (nauwelijks vier, dus) kreeg ik de kans om zowat achter de hoek van mijn ouderlijk huis (het sfinksfestival, dus) een reportage te maken in de kleedkamer van Les étoiles du ballet royal du Cambodge, een koninklijk ballet met een eeuwenoude, soms turbulente, geschiedenis. Het beetje onzekerheid dat ik voelde bij het betreden van de kleedruimte was snel weg, want de dames waren not impressed door een fotograafje dat wat beeldjes kwam schieten van hen en hun kleermaakster die de kleren dichtnaaide op hun lichaam. In plaats van snel een paar foto's te maken, bleef ik vier uur lang om het hele transformatieproces te volgen van de moderne vrouwen in traditionele hofdanseressen. Qua reisbestemming dichtbij kon dat wel tellen. Een toppertje op de checklist van de ingebeelde reisbestemmingen...

zaterdag 24 januari 2015

Getting things done



Daar zitten ze dan met twee aan een klein tafeltje te co-worken in een koffie-bar. Is het ontspannender hier dan thuis? Zitten ze beter op houten stoelen dan onder een dekentje in de zetel? Is de koffie hier beter, misschien?

Een kale man met een baard, een designbril, een jeansbroek, stevige, bruine schoenen en een zwarte trui drinkt voorzichtig van het glaasje. Zijn boek leunt zachtjes tegen de laptop van de vrouw. De zwarte schoenen met hakken, de zwarte aansluitende broek en de losse grijze trui vertellen weinig over haar, haar grote zilveren oorbellen en haar nonchalant opgestoken haar des te meer. Onder tafel raken hun voeten elkaar wanneer ze haar ene been over haar andere slaat. Ze werkt geconcentreerd verder, terwijl hij even opkijkt.

Ze proeft eens van de koffie en lacht lief naar hem. Ze begrijpen elkaar zonder woorden en verdiepen zich dan allebei snel terug in hun werk.

Een kwartier later neemt ze de laatste slok. Ze knikken naar elkaar en bevestigen zo dat de koffie lekker is. Of dat het tijd is om te vertrekken, dat kan ook. Twee glaasjes blijven achter op de tafel, gezellig dicht bij elkaar.

Komaan, Inge, concentreer u, dacht ik. Ik dronk wat van mijn warme chocomelk. Nu ze weg zijn moest dat lukken. Ik had bladzijde 3 al ongeveer zeven keer half gelezen. Hoe kan ik ooit Prettig en efficiënt werken zonder stress als ik niet verder geraak dan de eerste bladzijden?